Αρχείο για Μαρτίου, 2009

Γέννησις

Posted in 1 on Μαρτίου 31, 2009 by Tupac Amaru

‘Εξω βαριά, μονότονα κι επίμονα χτυπά η βροχή
στους τσίγκους των καταστημάτων.
Και σα βουβό παράπονο μέσ’ στην καρδιά μας αντηχεί
που άγνωστος φόβος της κρατά δεμένη κάθε της πτυχή
κι είναι σπηλιά κακοποιών και βάρβαρων πνευμάτων.

Ανίσχυρο το λογικό -κρίση, συνείδηση και νους-
ζητεί να μάθει την αιτία
που μας κρατάει στην ερμιά του ψυχικού μας αχανούς
που μας κρατάει σκοτεινούς, βασανισμένους, ταπεινούς
γεμάτους ζόφο και νυχτιά και θλίψη και σκοτία.

Τάχατες τ’ άλλα πλάσματα, που η σκέψη δεν τα τυραννά
δεν τα βαραίνει σαν κατάρα,
νοιώθουν το ίδιο σαν εμάς τον αδυσώπητο βραχνά
ή τάχα πέφτουν ήσυχα να κοιμηθούν μ’ όνειρα αγνά
χωρίς καμμιά τον ύπνο τους να τον ταράζει αντάρα;

Χριστέ, γιατί γεννήθηκες μες στου χειμώνα την καρδιά
και τέτοια δίδαξες θρησκεία;
Προτού να ρθεις εμοιάζαμε ξέγνοιαστα κι άταχτα παιδιά
κι ήταν η ζήση μας απλή, με φως γεμάτη κι ομορφιά
κι απ’ την ψυχή μας άγνωστη και ξένη η αμαρτία.
‘Ο,τι κι αν κάναμε κακό, ήταν απλό και φυσικό
κι όμοιοι μας ήταν κι οι θεοί μας.
‘Ηταν ανθρώπινοι θεοί, με τίποτα το θεϊκό
που μας γελούσαν στοργικά, που συγχωρούσαν το κακό
κι ήτανε πάντα μέσα μας και πάντοτε μαζί μας.

Μα εσύ τους έδιωξες αυτούς, τους πρόσχαρους, τους αφελείς
θεούς, που μας πονούσαν τόσο
και ξέσκισες τους νόμους μας, τους ανθρωπίνους κι ατελείς,
νόμους ωστόσο μιας ζωής, γλυκειάς και διάφανης κι απλής
και μάρανες την ηδονή, την άνοιξη, τη δρόσο.
Από τα βάθη του αχανούς, του ακατανόητου ουρανού
μια φοβερή έφερες εικόνα
ενός ανάλγητου θεού, σκληρού, στυγνού και σκοτεινού
κι είπες πως είν’ αμάρτημα και το τραγούδι του πτηνού
και της κοπέλλας τ’ όνειρο, κι η μυρουδιά του ανθώνα.

Νόμους εθέσπισες σκληρούς με τη στυγνή σου διδαχή
και σκότωσες την ευτυχία.
Απάρνηση κάθε χαράς, σκοτάδια μέσα στην ψυχή,
κάθε χαμόγελο γλυκό, κάθε χαρούλα μας φτωχή
είναι θανάσιμο κακό και ρύπος κι αμαρτία.

Ποτές δε χάρηκες το φως. Σε θέλγαν πάντα τα κεριά
και των ναών σου το ημίφως.
Οι προσευχές σου ψάλλονται με μια κατάνυξη βαριά.
Δεν χάρισες στον άνθρωπο ούτε μια στάλα λευτεριά
και οι πιστοί σου ήθελες νάχουμε δούλων ήθος.

Κι όπως γεννήθηκες Χριστέ μες στου χειμώνα την καρδιά
που σύμβολο στη σκοτεινή σου στάθηκε θρησκεία,
για να πεθάνεις διάλεξες κάποια χαρούμενη βραδυά
κι ερύπανες της άνοιξης τη ζωογόνα ευωδιά
με του φριχτού σου λιβανιού τη δυσωδία.
(Σάμος, 24.12.1937)

Ήταν ένα εξαίρετο ποίημα του Άχθου Αρούρη από το βιβλίο «Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης» εκδόσεις Ερατώ

Απόσπασμα απο το ίδιο βιβλίo:

«Είχε καταλάβει κι ο ίδιος πως το τέλος πλησίαζε, αλλά δεν ήθελε να το δείξει στους δικούς του. Με τρόπο, και σαν συζητούσε με τους δικούς του μακρινές προοπτικές, ρύθμισε ορισμένες οικονομικές εκκρεμότητες και κατόπιν φέρνοντας την κουβέντα σε ιστορικά θέματα, αναφέρθηκε στην καθιέρωση του σταυρού ως συμβόλου από τα πανάρχαια χρόνια, πολύ πριν απο το χριστιανισμό, και είπε απευθηνόμενος κυρίως στο γιο του:
«Αυτό το ωραίο σύμβολο του ήλιου και της φωτιάς, οι χριστιανοί το συνδέσανε με το θάνατο και μάλιστα μαρτυρικό θάνατο. Δε θάθελα να χω πάνω από το κεφάλι μου σύμβολα θανάτου»
Ήταν σαφής υπόδειξη να μη βάλουν σταυρό στον τάφο του.
Ο γιός του, που τον παραστεκοταν συνεχώς στις τελευταιές του στιγμές , συχνά υπερνικώντας την άφατη θλίψη του, τον παρατηρούσε εξεταστικά, προσπαθώντας να ανιχνεύσει κάποιο φόβο μπροστά στο θάνατο ή κάποια υποχώρήση στις αρχές του. Τίποτα, εκτός απ’ο την έκδηλη λύπη που πέθαινε και τη δυσκολία της αναπνοής. Ως την τελευταία του στιγμή κράτησε ασυμβίβαστος τις φιλοσοφικές πεποιθήσιες του. Ούτε μια στιγμή δε λιποψύχησε, ούτε μια στιγμή δεν παραπονέθηκε. Πέθανε το μεσημέρι της 24ης Μαρτίου, τη μέρα των γενεθλίων του.»

Seattle

Posted in 1 on Μαρτίου 23, 2009 by Tupac Amaru

Ομιλία του Σηάτλ, αρχηγού του έθνους των Ντουάμις

seattle-1780-1866Ο ουρανός ψηλά, που αμέτρητους αιώνες χύνει δάκρυα συμπόνιας για τον λαό μου και μας φαίνεται αναλλοίωτος και αιώνιος, μπορεί να αλλάξει. Σήμερα ο καιρός είναι καλός. Αύριο μπορεί να γεμίσει σύννεφα.
Ο μεγάλος αρχηγός της Ουάσινγκτον μπορεί να είναι σίγουρος για ότι λέει ο Σηάτλ, όσο σίγουρος είναι για το γύρισμα του ήλιου ή των εποχών.
angeline-1820-1896-daughter-of-chief-seattleΟ Λευκός Αρχηγός λέει ότι ο μεγάλος Αρχηγός στην Ουάσινγκτον μας στέλνει μήνυμα φιλίας και καλής θέλησης. Καλοσύνη του, γιατί ξέρουμε πως από την πλευρά του, δεν έχει ανάγκη την φιλία μας. Ο λαός του είναι μεγάλος. Είναι σαν το χορτάρι που σκεπάζει τα απέραντα λιβάδια. Ο λαός μου είναι μικρός. Είναι σαν τα σκόρπια δέντρα στον κάμπο που σαρώνει η καταιγίδα.
Ο Μεγάλος, και πιστεύω, καλός Λευκός μας παρήγγειλε πως θέλει ν’ αγοράσει την γη μας, αλλά είναι πρόθυμος να μας παραχωρήσει τόση ώστε να ζήσουμε άνετα. Αυτό πραγματικά φαίνεται δίκαιο, και μάλιστα γενναιόδωρο, γιατί ο Ερυθρόδερμος δεν έχει πια δικαιώματα που πρέπει να σεβαστεί κανείς, και ίσως ακόμα να είναι και σοφή η πρόταση, αφού δεν έχουμε πια ανάγκη τις μεγάλες εκτάσεις.
Κάποτε ο λαός μας σκέπαζε αυτή τη γη όπως τα κύματα της ανεμοδαρμένης θάλασσας Σκεπάζουν τον στρωμένο κοχύλια βυθό της, Αλλά έχει πια από καιρό αυτή η εποχή, μαζί με το μεγαλείο των φυλών, που τώρα αποτελεί μια θλιβερή ανάμνηση. Δεν θα μακρηγορήσω θρηνώντας την πρόωρη παρακμή μας, ούτε θα κατηγορήσω τους χλωμοπρόσωπους αδερφούς μου πως την επέσπευσαν γιατί ίσως κι εμείς γι’ αυτήν.
Η νιότη είναι ορμητική. Όταν τα παλικάρια μας θυμώνουν για κάποια πραγματική ή φανταστική αδικία και βάφουν το πρόσωπο τους με μαύρο χρώμα, αυτό σημαίνει πως είναι μαύρες οι καρδιές τους, και τότε συχνά γίνονται σκληροί και ανελέητοι και ούτε οι γέροντες, ούτε οι γερόντισσες μπορούν να τα συγκρατήσουν. Έτσι ήταν πάντα. Έτσι ήταν από τότε που Πρωτάρχισε ο Λευκός να απωθεί τους προγόνους μας προς τα δυτικά. Αλλά ας ελπίσουμε πως οι εχθροπραξίες μεταξύ μας δεν θα επαναληφθούν ποτέ.
Εμείς θα είχαμε τα πάντα να χάσουμε και τίποτα να κερδίσουμε. Τα παλικάρια, την εκδίκηση την θεωρούν σαν νίκη, ακόμα και με τίμημα την ίδια τη ζωή τους, όμως οι γέροι που στον καιρό του πολέμου μένουν πίσω και οι μανάδες που μπορεί να χάσουν τα παιδιά τους ξέρουν περισσότερα.
tom & madeline portage bay seattle 1904Ο καλός μου πατέρας στην Ουάσιγκτον – πιστεύω πως είναι δικός μας πατέρας τώρα, όπως και δικός σας ,αφού ο βασιλιάς Γεώργιος μετακίνησε τα σύνορα του προς τα βόρεια – ο μεγάλος και καλός πατέρας μας, λέω, μας παράγγελνε ότι αν συμμορφωθούμε, θα μας προστατεύσει. Η δύναμη των γενναίων πολεμιστών του θα γίνει ακλόνητο τείχος για μας και τα λαμπρά πολεμικά καράβια του θα γεμίσουν τα λιμάνια μας κι έτσι οι παλιοί εχθροί μας από τον Βορρά, οι Χίντας και οι Τίμπισιονς, θα πάψουν να τρομάζουν τις γυναίκες, τα παιδιά και τους γέροντες μας.
Τότε θα γίνει Αληθινός πατέρας μας κι εμείς παιδιά του μπορεί όμως ποτέ να γίνει αυτό;
Ο Θεός σας δεν είναι δικός μας! Ο Θεός σας αγαπάει τον λαό σας και μισεί τον δικό μου. Αγκαλιάζει στοργικά με τα δυνατά και προστατευτικά του χέρια τον χλωμοπρόσωπο και τον οδηγεί κρατώντας του το χέρι, όπως ο πατέρας τον μικρό του γιο, αλλά έχει τα ερυθρόδερμα παιδιά του – αν είναι στ’ αλήθεια δικά του παιδιά. Αλλά και ο δικός μας Θεός, το Μεγάλο Πνεύμα, φαίνεται πως μας εγκατέλειψε.
Ο Θεός σας, αυξάνει κάθε μέρα την δύναμη του λαού σας. Γρήγορα θα κατακλύσετε την χώρα.
Ο λαός μας υποχωρεί σαν την παλίρροια που αποτραβιέται γρήγορα και δεν ξαναγυρίζει.
Δεν μπορεί να αγαπάει τον λαό μας ο Θεός των Λευκών, Αλλιώς θα μας προστάτευε. Μοιάζουμε σαν ορφανά που δεν έχουν να στραφούν πουθενά για βοήθεια. Πώς να γίνουμε αδέρφια; Πώς να γίνει Θεός μας ο Θεός σας και να ξαναφέρει την ευημερία μας και να ξυπνήσει μέσα μας τα όνειρα της επιστροφής του μεγαλείου μας; Αν έχουμε έναν κοινό επουράνιο πατέρα, είναι μεροληπτικός, γιατί επισκέφθηκε μόνο τα χλωμοπρόσωπα παιδιά του. Εμείς ποτέ δεν τον είδαμε.
Σας έδωσε νόμους αλλά δεν είχε ούτε έναν λόγο για τα ερυθρόδερμα παιδιά Του που κάποτε γέμιζαν με τα αναρίθμητα πλήθη τους αυτήν την απέραντη ήπειρο όπως τα’ αστέρια το στερέωμα. Όχι. Είμαστε δυο ξεχωριστές φυλές με διαφορετικές ρίζες και διαφορετικά πεπρωμένα. Λίγα κοινά υπάρχουν μεταξύ μας.
Για μας, οι στάχτες των προγόνων μας είναι ιερές και ο τόπος που αναπαύονται είναι χώμα αγιασμένο.
Εσείς περιπλανιέστε μακριά από τους τάφους των προγόνων σας και χωρίς να λυπάστε καθώς φαίνεται. Το σιδερένιο δάχτυλο του θεού σας έγραψε την θρησκεία σας πάνω σε πέτρινες πλάκες για να μην την ξεχάσετε. Ο ερυθρόδερμος ποτέ δεν θα μπορούσε να την καταλάβει ή να την θυμάται. Η δική μας θρησκεία είναι οι παραδόσεις των προγόνων μας -τα όνειρα που στέλνει το Μεγάλο Πνεύμα στους γέροντες μας τις επίσημες ώρες της νύχτας και τα οράματα των sachem- και είναι γραμμένη στις καρδιές του λαού μας.
457px-hopi_angel1maidenΟι νεκροί σας σταματάνε να αγαπούν, εσάς και την γη όπου γεννήθηκαν, μόλις διαβούν το κατώφλι του τάφου και περιπλανιόνται μακριά από τα αστέρια. Γρήγορα ξεχνιόνται και ποτέ δεν ξαναγυρνάνε.
Οι δικοί μας νεκροί δεν ξεχνάνε ποτέ τον όμορφο κόσμο που τους έδωσε ζωή. Αγαπάνε ακόμα τις πρασινισμένες κοιλάδες του, τα κελαρυστά ποτάμια του, τα υπέροχα βουνά του, τα απομονωμένα λαγκάδια του, τις στεφανωμένες με πράσινο λίμνες και όρμους και πάντα σκύβουν με τρυφερή και βαθιά στοργή πάνω από τις μοναχικές καρδιές κι επιστρέφουν συχνά από τους Τόπους του Ευτυχισμένου Κυνηγιού για να τις επισκεφτούν, να τις καθοδηγήσουν, να τις παρηγορήσουν και να τις ανακουφίσουν.
Νύχτα και μέρα δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Ο Ερυθρόδερμος πάντα ξεμάκραινε όταν πλησίαζε ο λευκός, όπως η πρωινή πάχνη μπροστά στον ήλιο που ανατέλλει. Ωστόσο η πρόταση σας φαίνεται δίκαιη και νομίζω πως οι άνθρωποι μου θα την δεχτούν και θα αποσυρθούν στον καταυλισμό που τους προσφέρετε. Μετά θα ζήσουμε παράμερα εν ειρήνη, γιατί τα λόγια του Μεγάλου Αρχηγού μοιάζουν με την φωνή της φύσης που μιλάει στον λαό μου μέσα από το πυκνό σκοτάδι.
Λίγη σημασία έχει που θα περάσουμε τις μέρες που μας απομένουν. Δεν θα είναι πολλές. Η νύχτα των ινδιάνων προμηνύεται βαθιά . Ούτε ένα αστέρι ελπίδας δεν λάμπει στον ορίζοντα της. Άνεμοι με φωνή πένθιμη βογκούν από μακριά. Φαίνεται πως η τρομερή Νέμεση καταδιώκει τον ερυθρόδερμο και όπου κι αν πάει θ’ ακούσει τα βήματα του αδυσώπητου καταστροφέα να πλησιάζουν.
Και θα ετοιμάζεται να δεχτεί καρτερικά το τέλος του, όπως η πληγωμένη ελαφίνα που ακούει τα βήματα του κυνηγού.
Λίγα φεγγάρια ακόμα.
blackfootΛίγοι χειμώνες και ούτε ένας από τους απογόνους εκείνων των ισχυρών που κάποτε διέσχιζαν αυτή την μεγάλη χώρα ή ζούσαν σε ευτυχισμένα σπίτια με την προστασία του Μεγάλου Πνεύματος, δεν θα απομείνει για να θρηνεί πάνω από τους τάφους ενός λαού κάποτε πιο ελπιδοφόρου και δυνατού από τον δικό σας.
Αλλά γιατί θρηνώ εγώ τον πρόωρο χαμό του λαού μου? Η μία φυλή διαδέχεται την άλλη, το ένα έθνος το άλλο, όπως τα κύματα της θάλασσας. Αυτή είναι η φυσική τάξη και η θλίψη είναι άσκοπη. Ίσως η ώρα της πτώσης σας να είναι μακρινή, όμως θα φτάσει σίγουρα, γιατί ακόμα και ο λευκός, που ο Θεός του ήρθε και μίλησε μαζί του όπως φίλος σε φίλο, δεν μπορεί να εξαιρεθεί από την κοινή μοίρα. Ίσως τελικά να είμαστε αδέρφια, Θα δούμε.
Θα σκεφτούμε την πρόταση σας και όταν αποφασίσουμε θα σας ειδοποιήσουμε. Αν όμως δεχτούμε, θέτω εδώ και τώρα αυτόν τον όρο. Ότι δεν θα μας αρνηθείτε το δικαίωμα να επισκεπτόμαστε ανενόχλητοι όποτε θέλουμε τους τάφους των προγόνων μας, των φίλων και των παιδιών μας.
Κάθε κομμάτι αυτής της γης είναι ιερό στην συνείδηση του λαού μου. Κάθε πλαγιά, κάθε κοιλάδα, κάθε πεδιάδα και συστάδα δέντρων στοιχειώνεται από κάποιο λυπητερό ή χαρούμενο γεγονός ημερών από καιρό χαμένων.
Ακόμα και τα βράχια στην σιωπηλή ακτή, που μοιάζουν νεκρά και βουβά κάτω από τον καυτερό ήλιο, δονούνται από την ανάμνηση συγκλονιστικών γεγονότων συνδεδεμένων με τη ζωή του λαού μου κι ακόμη κι αυτή η σκόνη που πατάτε, ανταποκρίνεται με περισσότερη αγάπη στα δικά μας βήματα, παρά στα δικά σας γιατί έχει εμπλουτιστεί με την σκόνη των προγόνων μας, και τα γυμνά μας πόδια νιώθουν αυτό το θερμό άγγιγμα.
Οι γενναίοι μας που χάθηκαν, οι αγαπημένες μητέρες, οι χαρούμενες ανέμελες παρθένες κι ακόμα και τα μικρά παιδιά που έζησαν και χάρηκαν για λίγο εδώ, αγαπάνε αυτές τις μελαγχολικές ερημιές και το σούρουπο τις γεμίζουν με τις σκιές των πνευμάτων που επιστρέφουν.
Κι όταν ο Ερυθρόδερμος χαθεί και η ανάμνηση της φυλής μου θα έχει γίνει ένας μύθος για τον λευκό, αυτές οι ακτές θα πάλλονται από τους αόρατους νεκρούς της φυλής μου.
Και όταν τα παιδιά των παιδιών σας νομίζουν πως είναι μόνα στα χωράφια, στα μαγαζιά, στα καταστήματα, στον αυτοκινητόδρομο ή στην σιωπή των μεγάλων δασών, δεν θα είναι μόνα. Σ’ ολόκληρη την γη, δεν υπάρχει ούτε ένα μέρος που να ανήκει στην μοναξιά.
Τις νύχτες, όταν οι δρόμοι των πόλεων και των χωριών σας βουβαίνονται και τους νομίζετε έρημους, σ’ αυτούς θα συνωστίζονται τα πλήθη εκείνων που επιστρέφουν και κάποτε τους γέμιζαν και εξακολουθούν να αγαπάνε αυτή την όμορφη γη. Ποτέ δεν θα είναι μόνος ο λευκός.
Ας είναι δίκαιος και ας φερθεί ευγενικά στον λαό μου, γιατί οι νεκροί δεν είναι ανίσχυροι.
Νεκροί είπα?
Δεν υπάρχει θάνατος. Μόνο μια αλλαγή κόσμων.
81

Δημήτρης Λιαντίνης

Posted in 1 on Μαρτίου 19, 2009 by Tupac Amaru

liantinis.gr

Ηρωίδα Μάνα (με χριστιανοαναθρεμένους σαχλαμάρες) 1

Ηρωίδα Μάνα (με χριστιανοαναθρεμένους σαχλαμάρες) 2

Ο αδερφός

Έρωτας και Θάνατος

«Φιλοσοφική θεώρηση του θανάτου»
Διάλεξη του Λιαντίνη στους γιατρούς του 401 Στρατιωτικού Νοσοκομείου Αθηνών.

Η Ωραία Ελένη, από τον Όμηρο, μέχρι τον Ελύτη.
Μάθημα του Λιαντίνη προς του μετεκπαιδευόμενους δασκάλους του Μαράσλειου Διδασκαλείου.

Πέθανε ο Θεός
Ομιλία του Λιαντίνη προς τους φοιτητές του, στο Ηρώδειο (1995)

«Το αληθινό πρόσωπο της αρχαίας Σπάρτης»
Ομιλία του Λιαντίνη στη Σπάρτη (31-1-1998)

Διάλεξη του Λιαντίνη για το Διονύσιο Σολωμό
Ζάκυνθος, 8 Apriliou 1998.

Ο Λιαντίνης για τον Εμπειρίκο.

Ο Λιαντίνης στην Ακρόπολη (1)

Ο Λιαντίνης στην Ακρόπολη (2)

Η τελευταία διάλεξη του Λιαντίνη
22 Μαίου 1998, στα Χανιά της Κρήτης.

Το αποχαιρετιστήριο γράμμα του Λιαντίνη στην κόρη του.

liantinis.gr

«Έρημος και ισχυρός», δήλωσες πως έζησες
Κι επέτρεψες στο σερνικό βουνό να σου αγκαλιάζει το τέλος
Σερνικός και αποφασισμένος
Έλλην, ελληνικός και ελληνότροπος
Αιφνιδιαστής του Χάρου, αιφνιδιαστής των καιρών
Των καιρών που εκχυδαίζουν και εξευτελίζουν
Τα πάντα γύρω τους, πάνω τους, μέσα τους.
«Έρημος και ισχυρός», δήλωσες πως έζησες
Ενόχλησες ζων, ενόχλησες θνήσκων, ενόχλησες ολόνεκρος
Μυθοπλασίες, συνωμοσίες και χυδαιολογίες σε τύλιξαν
Την ώρα που εσύ τις φωτεινές γέφυρες γαλήνια διάβαινες
Πρόωρα για να ενωθείς με τους καλούς, αβάφτιστους προγόνους
Εξ απήνης πιάνοντας τους φτωχο-ϋπάλληλους του Άδη
Και του Θανάτου τους λακέδες στην παρούσα (υποτίθεται) ζωή.

«Έρημος και ισχυρός», δήλωσες πως έζησες
Σε κατάλαβαν μονάχα ο εαυτός σου, τα βοτάνια του βουνού
Τα πετούμενα, οι πηγές, τα λιόδεντρα και ο ήλιος
Η μάνα σου κι ελάχιστοι ομότροποι που συντονίστηκαν μαζί σου
Αέρας τα πράγματα των θνητών, αέρας και τ’ Αθάνατα
Το γνωρίζουν καλά οι φιλόσοφοι παππούδες που συναναστρέφεσαι
Οικείοι και αυτοί τώρα και απτοί, όσο κι αέρινοι και αθάνατοι.

«Έρημος και ισχυρός», δήλωσες πως έζησες
Αθάνατε Συλλάκωνα όλβιος να ’σαι εκεί που τώρα στέκεις
Εκεί που ανακατώνονται οι Όλυμποι και τα Ηλύσια, τα Τότε και τα Τώρα
Κι αν διαφορετικά τυχόν το δεις και αλλιώτικα το κρίνεις
Μη μετανιώσεις, αλλιώτικη αφήγηση να μην αποζητήσεις
Ειν’ η υπογραφή που κλείνει τα κείμενα, Λιαντίνη
Και οι τελικές οι πράξεις φωτίζουν διαφορετικά τις προγενέστερές τους.

«Έρημος και ισχυρός», δήλωσες πως έζησες
Ένας διαφορετικός ζωντανός, ένας διαφορετικός αυτοκτόνος
Ενωμένος με τ’ Αθάνατα και φωτεινός τώρα είσαι
Εκεί που ανακατώνονται οι Όλυμποι και τα Ηλύσια, τα Τότε και τα Τώρα
Στο «Τότε», στο «Τώρα» και στο «Αύριο», που έμαθες και απόλαυσες
Το ότι μήτε «τέλος», μήτε «θάνατος» υπάρχει, Συλλάκωνα,
Μόνο αλλαγή καταστάσεων και αιωνία Παλίντονος Αρμονίη.

Βλάσης Γ. Ρασσιάς

Λάρνακα, Κύπρος, 9 Ιουλίου «2005»

Αφίσα δώρο των Ζαπατίστας στο κίνημα του Δεκέμβρη…

Posted in 1 on Μαρτίου 12, 2009 by Tupac Amaru

08_12_zapatistas_present_preview

«Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς οι ζαπατίστας, οι πιο
μικροί, από αυτή την γωνιά του κόσμου σε χαιρετάμε. Δέξου τον σεβασμό μας
και τον θαυμασμό μας γι’ αυτό που κάνεις και σκέφτεσαι. Από μακριά
μαθαίνουμε από σένα. Σε ευχαριστούμε»

Κορνήλιος Καστοριάδης

Posted in 1 on Μαρτίου 1, 2009 by Tupac Amaru

Ο  Κορνήλιος Καστοριάδης στην εκπομπή «Παρασκήνιο»

Βλάσης Ρασσιάς

Posted in 1 on Μαρτίου 1, 2009 by Tupac Amaru

Ζώντας την ουτοπία – Vivir La Utopia

Posted in 1 on Μαρτίου 1, 2009 by Tupac Amaru

Η ιστορία της ισπανικής επανάστασης όπως τη διηγούνται 30 πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριές της. Το ντοκιμαντέρ ξεκινά από τη διαμόρφωση του εργατικού κινήματος και των ιδεών του ελευθεριακού κομμουνισμού και την παράλληλη άνοδο της δεξιάς και του φασισμού. Στις 16 Ιουλίου του 1936 οι αναρχικοί νικούν τους φασίστες, έρχονται όμως σε ρήξη και με το ίδιο το κράτος και την εξουσία την οποία και δεν αποδέχονται.